آمدی وجوانه های امید

در دل وجسم وجانمان روئید

دستهای خزان بهاری شد

شور وشوقی در این میان جوشید

در دل تار این دیار غریب

باز هم پر شد از سرود امید

بعد از آن اتفاق ناهنگام

چشمه های امیدمان خشکید

دردها بی قرار صحبت شد

بر زبان واژهایی از تردید

آه ای لحظه های باور وبهت

می توان درک کردن وخوابید؟

باز در شعر خویش گم شده ام

با سلامی دوباره بر تکرار

های  و وای؛ای سکوت پر فریاد

من همان شاعر پریشانم

شعر من در خیال گم شده است

در خیالی به وسعت بیداد

مانده ام  در میانه سرگردان

هاج وواج و نگاههای عجیب

دردهامان به به روی هم  شاید

به دو پول سیه نمی ارزد

باز ما ندیم وعشق تنها شد

های ای شاعران پس فردا

زوقتان  روی هم کیلویی چند

من خریدار لحظه های خوشم

من همان شاعرم که چندی پیش در دل شعرهای خود گم بود

فارغ از هر گناه وتشویشی مبتلای گمان مردم بود

در هبوطی که باغها گم شد در میان کویر خشک خدا

دور از حرفهای هر زن ومبری ز جرم گندم بود

یکی از روزهای بهمن ماه دستهای تکیده تقدیر

یک بغل آرزو نصیبش کرد وچه سرشار از ترنم بود

گر چه اکنون میان موجی عشق داده از دست اختیارش را

می خورد هر دقیقه ای افسوس که چرا در خیال خود گم بود

عزیزالله بهروزی

حرفهای ما هنوز  ناتمام

تا نگاه میکنیم وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

ای دریغ

                         پیش از آنکه با خبر شوی

 لحظه عظیمت تو ناگزیر می شود

فقدان شاعر بزرگ معاصر قیصر امین پرو رو به سهم خودم  تسلیت عرض می کنم

و غزل زیبایی از آن مرحوم

                     روحش شاد

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم

ولى دل به پائيز نسپرده ايم

چو گلدان خالى لب پنجره

پر از خاطرات ترك خورده ايم

اگر داغ دل بود، ما ديده ايم

اگر خون دل بود، ما خورده ايم

اگر دل دليل است، آورده ايم

اگر داغ شرط است، ما برده ايم

اگر دشنه ى دشمنان، گردنيم

اگر خنجر دوستان، گرده ايم

گواهى بخواهيد، اينك گواه

همين زخم هايى كه نشمرده ايم!

دلى سر بلند و سرى سر به زير
از اين دست عمرى به سر برده ايم

                              الو؛پليس صدوده،سلام يک آقا

                             شبيه جن زده هااز غروب تا حالا

                              بدون هيچ دليلي ميان کوچه ما

                      نشسته است وزده زول به درب منزل ما

                          بله شکايتتان منطقيست همکاران

                         براي بررسي صحنه مي روند آنجا

                       وآدرس و سپس بوق ممتدي پيچيد

                            درون فکرپر احساس آن زن تنها

                 .

                        شکايتي شده است از شما؛چرا آقا 

                          بدون هيچ دليلي نشسته اي اينجا

                          مگر نمي شنوي با توام چرا خوابي

                            چرا نشسته اي اينجا بلندشو يالا

                      شهاب هستم مرکز:آن جوان که ميگفتيد

                           فرو بسته لب وجان و رفته از دنيا

عاشقی اوج خطرهاست خودت می دانی

قصه ماهی و دریاست خودت می دانی

ما خطــر کرده عشــقیم ملامت نکنید

شور بی عشق مهیاست خودت می دانی

زندگی ســوختن وساختن ودربدریــست

عشق خود حل معماست خودت می دانی

هر که عاشق شد وباعـقل نسنـجید مـراد

عمری در حسرت فرداست خودت می دانی

من که بهـروزم و ثابت قـدمم در ره عشق

انتخــابت ره فـرداست خــودت مـی دانـی

                                                     عزیزالله بهروزی

بیا باور کنیم اینو

که دنیا مثل زندونه

نگا کن هرجای دنیا

 یکی از غصه گریونه

                                     دلش مثل شقایقهاست

                                     دلش تنهاست دلش خونه

                                     خودش هم اینو می دونه

                                     که یه عمری تو زندونه

بیا با هم یکی باشیم

یه سرگردون

                 یه دیوونه

                                   خودت رو مست خواستن کن

                                   اگه می خای خودت باشی

                                    نزار این خاک پرمهرت

                                   بیفته دست بیگونه

هنوز هم رمز آزادی

یکی گشتن یکی بودن

نزار تخم نفاق رو باز

توی قلب تو بنشونه

                                 دلای قاصدکیمون

                               فدای حرمت اسمش

                             فدای هر کی مثل تو

                             وجودش اهل ایرونه

                                                                       عزیز الله بهروزی

سلام به همه دوستان عزیزم

از اینکه بعد از ماهها به روز می شم واقعا شرمنده ام حرفهای نگفته بسیار و مجال اندک ولحظه دیدار نامیسر خیلی دوست دارم مثل گذشته توی محافل ادبی شرکت کنم ولی مشکلات.......ودوری از مرکزوووووواین توفیق رو از من صلب کرده یه غزل کوچولو برای خالی نبودن عریضه

                                    انگار برای نفسم همنفسی نیست

                         در دشت وجودم اثر خار وخسی نیست

                              رفتند رقیبان وبه این نکته رسیدیم

                          در شهرشما هیچ کسی یار کسی نیست

                         خاموش نشستیم در این خلوت غمبار

                         ما را بجز اندیشه عصیان هوسی نیست

                         پرواز نموده است دلم در طلب دوست

                        هر چند که محدوده آن جز قفسی نیست

                           ای جمعه آخر تو به فریاد دلم رس

                          در باقی این هفته که فریاد رسی نیست

                                                                       عزیز الله بهروزی

وقتی کسی به جای کسی خارمی شود

نقش سـتم دوباره پـديدار می شـــود

مردی تمام هستی خودرافروخــــته

حالا به چشم خلق سيه کار می شود

نوآمدست و رونق بازار گشته است

اين عشقهای کهنه دل آزار می شود

هرجادروغ بانی اعمال بوده است

آنجا حقيقت است که بردار می شود

مفهوم حرفهای شما هم برای او

يک مثنوی حکايت اسفار می شود

ديگر برای حرف زدن هم غريبه است

مرد غزل که سرزده بــــيدار می شود

بايد قوی کند دل پاکی که داردش

آری ضعيف روبه مکـــــــــار ميشود

                                                        عزيزالله بهروزی

                   غم آشنای من ای التهاب تکراری             

          شب است وباز شدی در وجودمن جاری

                     در اين دقايق پراضطراب وپرتشويش             

         مرا بحال خــودم مـی شودکه بگـذاری

                     عجب رفيق شفيقی برای من شده ای         

          که آمدی به سراغم در اين گــرفتاری

                       سوال کرده ای از من که دوستم داری          

            که اينچنين شده ای همنشين اجباری

                                گـناه از تو نبوده که از همان آغاز                     

              بريده نـــاف مرا دايه ام به غمــخواری

            وحال شاد ترين مرد قصه ها هستم

              اگر که از سر من دست لطف برداری

                                                        عزيزالله بهروزی

 

به مناسبت سومين سالگرد زلزله بم كه

 احساساتمان را جريحه دار نمود شعری تقديم

 ميكنم .

زمستان ؛صبح جمعه

                             آسمان

                                     بگرفته گويی سخت دلگير است

               زمين

                                 در خويش لرزيدست جان مردمان بم به

                                                             زنجير است

              برادر رفته .خواهر مانده

                                      مادر در كنار طفل رفته می زند زجه

                     پدر با دست بسته بغض بشكسته

                   در آن آوار اندر جستجوی خانه سرگشته  

                                                       وشهر بم دوباره شاهد

تغيان تقدير است 

ندای ناصرا ينصرنی يك مادر مغموم

كه طفلش در كنارش رفته رفته می سپارد جان

رسيده تا كران تا آسمان

 صد بانك وتكبير است

يكی در خويش می پيچد.يكی از درد می نالد

يكی از غصه محزون است

يكی از خويش

                                            دلسير است

آری در ميان كوی وبرزن ناله و

شيون

    فراگير است

خدايا سوره زلزال تو شرحش

غم انگيز است

دگر ترديد جايز نيست

مجال وفرصت امداد و

       تدبير است

عزيز الله بهروزي-زمستان ۸۲                          

                                                  

                                                      

 

 

انتظار

نبوده ای که ببینی چگونه تا کردم

نیازهای دلم را به زیر پا کردم

کنار پنجره در آن هوای بارانی

برای آمدنت بارها دعا کردم

" نیاز نیمه شبی رفع صد بلا بکند "

همیشه آرزوی رفع صد بلا کردم

" سلامت همه آفاق در سلامت توست "

برای حسن حضورت خدا خدا کردم

بیا بیا که غریب است قبله گاه سجود

و من به یمن سلام تو اقتدا کردم

دوباره صبح آدینه و انتظار عشق آلود

و من که چشم به راه شما دعا کردم

بهمن بياد ماندنی

وقتی خدا درهای رحمت باز می کرد

روح شهیدان در افق پرواز می کرد

 مرثیه هجر و وصال دوست را یار

با راه و رسم عاشقی دمساز می کرد

اندر زمستان لاله های سرخ رویید

گویی که با بهمن بهار آغاز می کرد

در انحلال آن تباهی یک فرشته

در آسمان کشورش پرواز می کرد

والفجر و لیل العشر را شاید خدا نیز

در وصف این حال و هوا احراز می کرد

بهروز خوش دل بود, می بالید و می گفت

آری نگارم با سخن اعجاز می کرد

4

امروز از اصفهان وبلاگمو برای شما به رو  ميکنم جای همه شما واقعا 

خاليه.

---

 

منوچهر آتشی"چهره ماندگار"ش راتسلیم خاک کرد.

فقدان اين عزيز را تسليت ميگويم

با آخرين قدم ها

اين سفر طولانی طاقت فرسا

بايد

پايان پذيرد جايی

به واحه ای

سر چاهی و سايه نخلی

با آخرين قدم ها آغاز می‌شوندم 

  منوچهر    

عشق باخته

عاقبت عشق مرا سرزده کتمان کردند

مثل عشق مرا جامه عثمان کردند

هر کجا رفته ام و می شنوم می بینم

صحبت از ماست که در محفل رندان کردند

دل بیچاره ما را که به وصلی خوش بود

لاجرم از گنه خویش به زندان کردند

هرچه را کاشته ام می دروم نیست جز این

بر حذر باش اگر طعنه به نادان کردند

روزگاریست در این بادیه بی سر و پا

عشق را مثله در مسلخ شیطان کردند

وصل محبوب اگر می طلبی ای بهروز

عشق را در خطر حادثه مهمان کردند

عزيزالله بهروزی

غزلی از هرمز

صدايم که در باد سد ميشود

نفس تنگی من دو صد می شود

به زير قدم های من سايه ام

زمين می خورد جذر و مد می شود

و من تا حضور شما می رسم

و صفر وجودم عدد می شود

نه تاريکی گيسوان بلند

به پهنای خوابم ابد می شود

که قلبم که  تبعيدی سينه است

به روی دو دستم جسد می شود

و در عنفوان دو ظهر بلند 

 نمازم قضا می شود می شود

و بعد از نخستين سلام و سکوت

يکی باز از کوچه رد می شود

هرمز فرهادی بابادی

(مجموعه و بعد از نخستين سلام سکوت )

زندگی

زندگی لوح سفیدیست سیاهش نکنيم

باز از روی هوس غرق گناهش نکنیم

در سراپرده غفلت پی یک سیب گناه

باغ را در گذر عمر تباهش نکنیم

زندگی این گذرستان میان دو شروع

با سر انگشت جفا ناله و آهش نکنیم

حاصل عمر که در تندی ایام گذشت

باز با چشم پر از اشک نگاهش نکنیم

صحبت ازمرد صبوریست که بیگانه شده

مثل بهروز بیا همدم چاهش نکنیم

غربت نشين

درامتدادروزهای گرم وبی روح

                                گم کرده ره را   

  مردی ميان لحظه های رفته ازدست            

اما برای اوزمان معنا ندارد 

                زيرادگرساعت نمی بنددبه دستش

                                                           گويا

               نمی جويدزمان را

مرداد ماه است

اما برای مرد تنها

                     ساعت ُ دقيقه ُ ثانيه و هم خيال است

در انکسار طيف های خواهش و عشق

در ازدياد لحظه های پوچ و بيگاه

در اضطراب بودن و در جای ماندن

حتی برای مرد تنها

                        يک سال و ماه و روز هم معنا ندارد

او اشنای ازلت گزينيست

                      او عاشق تنهايی و غربت نشي 

عزيزالله بهروزی